Anderen over mijn werk:
Carel Helder (Torpedo Theater, Amsterdam):
Twee seizoenen redigeerde en presenteerde Evelien Vos een literair programma in mijn theater. Ik voelde me als Reve die rooms-katholiek was geworden. Mijn haar, dat grijs begon te worden, werd opeens weer donkerblond. Mijn bloeddruk daalde, terwijl mijn jaarinkomen fors bleef stijgen. Het was elke voorstelling vol en iedereen ging blij naar huis. Evelien Vos is een multitalent en een van die talenten is het leiden van gesprekken: intelligent, eigen, rustig, prettig, en altijd ongebruikelijk goed voorbereid. Een ideale interviewer en gespreksleider.
Henk Gossink (KNAP Academie):
Reflectie, waar begint dat? Soms begint reflectie bij de praktijk die je al pratend opnieuw ordent. Soms begint reflectie bij een vraag, die de trainer stelt. ‘Wanneer ben jij tevreden in je werk?’ of een vraag van je buurvrouw: ‘Waar haal je de energie vandaan?’
Als je het geluk hebt dat Evelien Vos aan je bijeenkomst bijdraagt, dan begint reflectie bij een beschrijving van wat je net zelf hebt meegemaakt, maar in woorden die je er zelf nog niet aan had gegeven. Vaak rake en scherpe woorden, maar – zoals een deelnemer heel raak opmerkte – met warmte en mededogen opgeschreven. Zo denk je als deelnemer of, in mijn geval als begeleider, anders over wat je net hebt gedaan en beleefd. Je gedachten worden met de woorden van Evelien uitgetild boven de stroom die je al kende. Ik heb wel eens met een rood hoofd naar de reflectie van Evelien geluisterd, zo raak. Tegelijkertijd was de toon na die reflectie beter, de deelnemers en ik luisterden preciezer. Minder gewichtigheid, meer soortelijk gewicht. Minder gebakken lucht, meer frisse lucht. Dat is het effect op mij van Evelien’s reflecties.
Rob Schouten in Trouw over mijn roman Niemand keek omhoog:
'Met haar onopgesmukte stijl past Evelien Vos in een uitzonderlijk rijtje Nederlandse schrijvers, dat van Nescio tot Hellema en Frida Vogels reikt, schrijvers voor wie authenticiteit meer telt dan stilistisch vertoon. Het bijzondere van dit soort schrijven is dat het zo’n hoog soortelijk gewicht heeft, het lijkt wel of achter ieder woord, hoe simpel ook, een hele wereld schuilgaat.’