Mañana, Mañana #5

In Spanje hebben mensen geen achternamen waar dieren in voorkomen. In Nederland wel. Ik herinner me een keer dat mijn ouders in bed wilden blijven liggen en ik croissants en brood bij de bakker op de hoek moest halen.

‘Evelien, deze mevrouw heet ook Vos,’ zei de bakkersvrouw. De bakkersvrouw leek een beetje op mijn pianojuf, maar misschien waren ze alleen even oud. Ouder dan mijn moeder.

De mevrouw naast me had een grote jas en een klein roodbruin hondje.

‘Mijn naam is De Vos, Vos is zo ordinair,’ zei ze.

Ik weet niet of ik al wist wat ordinair betekende, maar de vrouw kneep haar ogen een beetje dicht en sperde haar neusgaten open en de bakkersvrouw vroeg of ik een koekje wilde. Dat deed ze normaal niet.

Jaren later kwam ik een jongen tegen die fan was van alle meisjes met dierenachternamen, helemaal als ze er ook nog een beetje leuk uitzagen.

Hij zag mijn achternaam pas toen we bij mij voor de deur stonden en kon zijn geluk niet op. Hij had een paar maanden daarvoor een meisje ontmoet dat Specht heette en daar werd hij helemaal gek van. Vossen hebben een bijzonder soort rust, zei hij.